Opuncja jest krzewem o wysokości do 5 m rosnącym przede wszystkim na terenach suchych, ubogich w wodę i dlatego ma zgrubiałe, spłaszczone łodygi, jak każdy sukulent. Nie ma liści, lecz zwykle żółtawe, zebrane w pęczki kolce. Mięsiste, spłaszczone, czasem plackowate pędy podzielone są na jajowatoeliptyczne człony. Kwiaty umiejscowione na brzegach łodyg są duże, do 10 cm średnicy. Okwiat jest wielodziałkowy, biały, żółty lub czerwony, zewnętrzne działki kielicha - zielone. Słupek jeden, pręciki liczne. Owoc tworzy w postaci dużej, do 9 cm, kolczastej, gruszkowatej jagody - zielonej, pomarańczowej lub niekiedy różowej. Miąższ owocu jest mięsisty, zielony, pomarańczowy lub czerwony z licznymi nasionami (w owocach odmian uprawnych niekiedy brak nasion). Sok z podpieczonych łodyg zalecany jest głównie w kaszlu napadowym i suchym, w schorzeniach płuc, w anginie i w przypadkach podwyższonej ciepłoty ciała. W odległych czasach łodygi opuncji były remedium na tzw "bóle w boku" - przykładano wtedy rozgniecione i podpieczone łodygi na bolące miejsca, a w przypadku wysypek - stosowano kleik z bogatych w śluz łodyg. Ten ostatni dawniej i dziś jest używany także w paradontozie, ze względu na działanie ściągające. Podwyższony poziom cholesterolu oraz schorzenia wątroby są wskazaniem do pomocniczego stosowania przetworów z miękkich łodyg. W leczeniu ropni i złamań rozgniecione łodygi opuncji przykłada się w postaci plastrów, niekiedy również z liśćmi tytoniu. Mają działanie zmiękczające i gojące. W Meksyku od najdawniejszych czasów stosowano opuncje jako środek przeciwcukrzycowy. Zgodnie z informacjami mięsiste liście przygotowuje się w formie sałatki lub piecze albo uzyskuje się z nich gęsty płyn. Spożywane codziennie jako uzupełnienie diety przynoszą poprawę, szczególnie w cukrzycy typu II.