Jest to drzewo o wysokości od 10 do 20 m. Korę ma gładką, czerwonawo-szarawą z białymi plamkami, co nadaje jej marmurkowy wygląd. Po jej nacięciu wypływa żywica (sok mleczny) o ciemnoczerwonym zabarwieniu. Liście są duże, 12-30 cm długości, jasnozielone. Kwiaty są liczne, barwy zielonkawobialej lub bursztynowej, rozdzielnopłciowe, z długimi ogonkami. Zarówno męskie, jak i żeńskie mają wydłu-żony, pięciodziałkowy kielich pokryty wioskami. Owoc jest niewielki, kulisty, 3-5 mm średnicy, koloru czerwonawego, pokryty włoskami, pękający. Nasiona gładkie, miękkie, z oleistym bielmem, swym kształtem przypominają smoka. Zarówno wygląd nasion, jak i barwa żywicy mają swoje odzwierciedlenie w nazwie rośliny. Właściwości przeciwbakteryjne fenoli i diterpenów zawartych w żywicy wykorzystuje się w leczeniu anginy, gruźlicy, grypy, a przeciwzapalne pomocniczo w reumatyzmie. Preparat stosowany zewnętrznie na skórę ułatwia gojenie się ran (taspina, lignany), nadżerek i owrzodzeń, łagodzi przebieg dermatoz (zwłaszcza grzybicy skóry), działa ochronnie na żylaki (żywica szybko zestala się na zranionych miejscach formując rodzaj powłoki ochronnej, jak sztuczna skóra). Fitoterapeuci stosują ją przede wszystkim w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, pomocniczo w leczeniu nowotworów, stanów zapalnych gardła i krtani oraz w profilaktyce miażdżycy. Istnieją informacje wskazujące na skuteczne zastosowanie tej rośliny w terapii febry, malarii i rzeżączki oraz przy zwalczaniu anemii i białaczki, a także w cukrzycy. Sok mleczny w kolorze krwi wykazuje silne działanie ściągające, działa przeciwbiegunkowo. Wyniki niektórych badań wskazują na możliwość zastosowania sangre de drago w zwalczaniu chorób wirusowych, m.in. opryszczki, wirusowego zapalenia dróg oddechowych oraz układu pokarmowego.