Jest to krzew lub drzewo dochodzące do 8, a nawet 10 m wysokości, o 20-centymetrowych, zimozielonych liściach złożonych z 5 do 13 szerokolancetowatych, całobrzegich, ostro zakończonych, skórzastych listków. Roślina jest dwupienna. Średnica pnia starszych okazów dochodzi nawet do 1 m. Po zranieniu kory uzyskuje się białawego koloru żywicę. Roślina kwitnie obficie drobnymi, zielonkawymi kwiatami zebranymi w wiechy. Kwiaty żeńskie mają prosty 4-5-płatkowy okwiat i jeden jajowaty słupek z trzema łątkowymi znamionami, męskie - zaopatrzone są w 3-5 pręcików. Owocem jest kulisty, kształtem nieco podobny do gruszki, mięsisty, połyskliwy pestkowiec o barwie od ciemnoróżowej, koralowej do brązowej. Zawiera jedno gorzkie, czarne, gładkie i matowe nasiono wielkości ziarnka pieprzu. Wszystkie części rośliny zawierają dużo oleju oraz oleożywicy o aromatycznym, korzennym zapachu. W Peru sok używany jest jako środek przeczyszczający i moczopędny. Stosowany bywa także ze względu na właściwości przeciwbakteryjne. Swoich zwolenników mają również kąpiele z dodatkiem odwaru z rośliny. W przypadku reumatyzmu, bólu zęba oraz złamań zastosowanie zewnętrzne znajduje oleożywica uzyskiwana po nacięciu kory drzewa. Zaleca się też nacieranie bolącej okolicy maceratene lub okłady z jego użyciem. Napary z kory i liści Schinus molle pije się w stanach przeziębieniowych oraz związanych z nadciśnieniem i arytmią. Wskazaniem do przyjmowania preparatów z tego surowca według fitoterapeutów peruwiańskich są również zaburzenia cyklu menstruacyjnego. Badania prowadzone w ostatnim czasie potwierdziły wyraźne działanie przeciwgrzybicze oraz aktywność przeciw niektórym wirusom. Nie określono dokładnie, którym substancjom farmakologicznie czynnym surowiec ten zawdzięcza potencjalne działanie przeciwnowotworowe, ale doświadczenia in vitro wskazują na jego aktywność przeciwko komórkom nowotworowym.