Jest to roślina zielna o wysokości do 1,5-2 m, o prostej, długiej łodydze wyrastającej z podziemnego kłącza, na której szczycie rośnie najwięcej liści. Liście są wielokrotnie złożone o długości 10-15 cm i 4-6 cm szerokości, podłużne lub owalno-podłużne, na końcach głęboko rozcięte. Roślina tworzy charakterystyczny mieczykowaty, 25 cm długości, kwiatostan z ogonkiem 1 cm. Owoc jest koloru żółtego do pomarańczowego. Substancje czynne zawarte w odwarach z tego surowca wykazują działanie przeciwdrgawkowe, również przeciw drżeniu rąk. Wzmagają też znacząco odporność organizmu. Przeprowadzono w Peru doświadczenia u osób z wieloletnim zakażeniem Hiv podając im skoncentrowane napary z mieszanki jergon sacha i vilcacory. Uzyskano ogólną poprawę zdrowia, a zakażenia oportunistyczne nie występowały. Surowiec, ze względu na właściwości przeciwhistaminowe, przeciwalergiczne oraz przeciwzapalne stosowany bywa w przypadku występowania pasożytów skóry, ugryzienia przez południowoamerykańską rybę raję lub ukąszeń przez węże. W tym celu starte ziele stosuje się w postaci okładu na miejsce ukąszenia. Również dla odstraszenia węży mieszkańcy dżungli amazońskiej nacierają stopy lub całe nogi liśćmi z ogonkami. Ziela rośliny używa się pomocniczo w leczeniu wrzodów żołądka, popijając odwar z niego sporządzony. Odwar z samych korzeni zalecany jest we wspomaganiu leczenia biegunek. W przypadkach łagodnych i złośliwych guzów zmiażdżone ziele nakłada się w postaci okładów na chore miejsca. Są również informacje, według których duże dawki tego surowca mogą działać antykoncepcyjnie. Suszone lub świeże kłącza zmacerowane alkoholem z trzciny cukrowej mieszkańcy Amazonii stosują na czczo w celu leczenia reumatyzmu i schorzeń oskrzelowych. Rozgniecione świeże kłącza przykłada się również w postaci okładów na bolące stawy oraz w celu oczyszczenia i leczenia ran. Można też stosować kąpiele z dodatkiem odwaru.