Jest to na wpół zdrewniały krzew dochodzący do 9 m wysokości, rosnący na peruwiańskich nizinach dorzecza Amazonki. Korę ma koloru jasnobrązowego. Korona jest rzadka i przejrzysta. Liście są eliptycznolancetowate, z brzegiem karbowanym, skupione na końcach nagich gałązek. Górna strona blaszki liściowej jest gładka i błyszcząca, dolną natomiast pokrywają drobne włoski. Drobne kwiaty zebrane są w zwieszające się kiście. Płatki kwiatów mają barwę bladozieloną. Roślina wytwarza owoc suchy w postaci dwukomorowej torebki zawierającej brązowawe, błyszczące nasiona. Surowiec może być pozyskiwany jedynie w porze suchej, ponieważ przez pozostałą część roku roślina jest częściowo zalana wodą. Farmakologicznie czynne substancje zawarte są głównie w korze i korzeniu iporuru. Sporządzone z tych części rośliny alkoholowe maceraty działające przeciwzapalnie stosuje się doustnie w reumatyzmie i artretyzmie, które przebiegają z zaburzeniami ruchu, w przeziębieniach oraz bólach mięśniowych. Pomocniczo można też stosować rozdrobnione liście na bolące miejsca oraz rany. Odwar z liści stosuje się także w przypadku infekcji bakteryjnych, przeziębienia, kaszlu i biegunek. Liście Alchomea castaneifolia używane są w celu regulacji hormonalnej w niepłodności i okresie menopauzy. Ze względu na obecność johimbiny naparom z Alchornea castaneifolia przypisuje się działanie afrodyzjakalne. W peruwiańskiej medycynie naturalnej suszonych liści tej rośliny używa się do sporządzania naparów o działaniu hipoglikemicznym, które przyjmuje się po posiłkach. Obecnie iporuru zdobywa popularność wśród sportowców, szczególnie w Ameryce Północnej; utrzymuje w odpowiednim stanie strukturę mięśni i ścięgien, jak też przeciwdziała bólom oraz artrety-zmowi (zawdzięcza to działanie grupie alkaloidów zawierającej m.in. alchorneinę). Badania in vitro wykazały również efekt przeciwbakteryjny wyciągu sporządzonego z iporuru w stosunku do Staphylococcus aureus i Escherichia coli.